22. Bölüm — Beslediğim Çocuk Artık Patronum
Hakkında
Eskiden yoksul bir garsonu koruyup besleyen zengin Andrew, şimdi güçlü bir yapımcı olarak o garsonla yeniden yüzleşmek zorunda kalıyor; bu bir intikam romansı. Zengin olan Andrew'du ve parasını, yoksul bir garson olan Noah'ı kontrolü altında tutmak için kullandı. Noah'ın büyükannesinin tıbbi bakımını üstlendi, Noah'ın okul masraflarını ödedi; ama bu düzenlemede Noah'ın gerçekten söz hakkı hiç olmadı. Sonra Andrew'un babası iflas ederek öldü. Üvey annesi Marilyn vasiyetnameyi sahteleyip şirketi ele geçirdi ve Andrew'u kapı dışarı etti. Andrew, Noah'a tek kelime etmeden ortadan kayboldu. On yıl sonra Andrew bir kulüpte garsonluk yapıyor, arada sırada figüranlık yapıyor; Noah ise Hollywood'un önde gelen yapımcılarından biri olmuş durumda. Noah, Andrew'un kaybettiği arabayı ve evi satın alıyor, filmine yatırım yapıyor ve onu asistanı yapıyor. Andrew her iyiliğin bir karşılık beklediğini düşünüyor; geçmişin bedelini ödetmek için sabırla kurulmuş bir plan olduğunu sanıyor. Ancak ikisi Andrew'a kötülük edenlere birlikte karşı durdukça, şüphesi yavaş yavaş çözülmeye başlıyor ve Noah'ın gerçekte ne istediğini merak etmeye başlıyor. Ardından bir yanlış anlaşılma Noah'ı uzaklaştırıyor ve Andrew hayatını tek başına yeniden kurmak zorunda kalıyor. Bir yıl sonra oyuncu olmuş durumda; ama aralarında hâlâ çözülmemiş bir şeyler var. Beslediğim Çocuk Artık Patronum'u izlemeye değer kılan şey tatlılık ile iğnelemenin karışımı. Kentsel ortam, kulüpteki geç saat vardiyalarından, her iyiliğin bir bedeli olduğu film setlerine uzanıyor ve hikâye romansı asla güvenli hissettirmiyor. Aynı zamanda bir geri dönüş hikâyesi olarak da işliyor, çünkü Andrew kendi koşullarında kendi hayatını kurmak zorunda. Kalbindeki BL romansı, iki adam arasındaki çekimi çiğ ve yoğun tutuyor; setteki her sahne, Andrew'un Noah'tan ne kadarını kabul edeceğini sınıyor. Kariyeri yeniden yeni başlıyor ve Noah, odadaki herkesten daha fazla kozu elinde tutuyor gibi görünüyor.




