33. Bölüm — Çağırdığım Şeytan, Kayıp Aşkımdı
Hakkında
Sven, katledilen sevgilisi Elias'ın intikamını almak için bir şeytan çağırır; ama karşısına çıkan şeytan, yeniden doğmuş ve hiçbir şeyi hatırlamayan Elias'ın kendisidir. Soylular Elias'ı acımasızca katletti ve Sven'in önünde tek bir amaç kaldı: bedelini ne olursa olsun intikam almak. Ona yardım edecek bir şeytanı çağırmak için ruhunu bile feda etmeye hazır; emrine girecek bir yaratık bekliyor. Ancak çağrısına yanıt veren varlık Elias'ın yüzünü taşıyor ve birlikte yaşadıkları hayatın hiçbir anısını hatırlamıyor. Elias bu bedene bürünebilmek için geçmişinden vazgeçti; bu yüzden Sven, karşısındaki varlığın bir silah mı yoksa kaybettiği adam mı olduğuna karar vermek zorunda. Sven ile şeytan bir anlaşma yapar ve doğru anı beklemeye koyulur. İkisi de birbirine tam olarak güvenemez; geri dönen her anı, aralarındaki yaraları değiştirir. Cehennem yalnızca öfkeyle hayatta kalınabilecek bir yer değildir; her sınav onları hem birbirine yaklaştırır hem de ayırır. Gerçeğe doğru ilerledikçe riskler artar ve her savaş, birbirlerine karşı hâlâ neler hissettiklerini sınar. Karanlık fantezi, kentsel bir sertlikle buluşuyor ve Çağırdığım Şeytan, Kayıp Aşkımdı'da atmosfer hiçbir an gevşemiyor. Sven, kendisine ne olduğunu umursamayı bırakmış, sert bir kötü çocuk; Elias ise daha yumuşak ve okunması daha zor biri. LGBTQ+ romantizmi acı bir aşk üzerine kurulu, bu yüzden her yeniden buluşma yeniden açılmış bir yara gibi acıtıyor. Yeniden doğmuş sevgililer ve öfke üzerine kurulu bir ilişki gerilimi yüksek tutarken, her sahne Sven'in öfkesinin hâlâ hissettiklerini kesip geçip geçemeyeceğini soruyor. Akılda kalan soru şu: Biri neredeyse her şeyi unuttuğunda, eski aşklarından bir şey ayakta kalabilir mi?




